schilderen

Eindelijk weer eens schilderijen gemaakt. Naar een (eigen) foto van Essaouira, Marokko.

Een steegje in Fez

En onderweg naar Demnate

Verder gaat er elke dag wel een boom om. Heeft Frans een brief naar het departement in Privas geschreven om uitstel te vragen. Dit omdat de (nieuwe) burgemeester van Félicien dat niet wil of kan verlenen, terwijl de verordening betreffende het schonen van terrein eigenlijk in oktober vorig jaar verstuurd had moeten worden door het gemeentehuis.

En hebben we vandaag de anderhalve krop sla gegeten die over was van de zes piepkleine plantjes waarmee ik in de moestuin begon. In aanvang deden ze het goed met bescherming van gaas tegen hazen en koffiedik tegen slakken. Maar telkens was er toch weer één die bezweek. Anderhalf kropje dus. Maar wel superlekker! 

werken en spelen

Ondanks gasten en hitte ging het débrousailleren onverdroten door. Door de hitte begon Frans al om een uur of zes met werken, om om acht uur te ontbijten en daarna nog door te gaan tot de koffie.
De visite beweerde dat ze geen last hadden van het ontzettende lawaai dat de diverse apparaten produceerden: zaag, bosmaaier en hakselaar. 
Deze week is het gelukkig koeler dus kan het werk gewoon beginnen na het ontbijt. Wel is een opkomende knieblessure oorzaak dat er ook nu niet té lang achter elkaar doorgegaan kan worden. 

Inmiddels zijn er al een paar plekken grondig 'geschoond'. 

En kan de hakselaar steeds naar een andere plek verhuisd worden.

Het weekend werd er vrij genomen. Tenminste; vrij van het werken in het bos, maar er was wel op zaterdag een repetitie van de ene band en op zondag een concert van de andere band. Nieuw repertoire, met als thema 'de rechten van de mens'. Éen nummer was opgebouwd uit morsetekens. Thuis had ik er een hard hoofd in, maar het klonk met iedereen samen geweldig. Net als de rest van de, allemaal door de band zelf gecomponeerde, nummers. 

Broyeur

Daar is 'ie dan. Onze gloednieuwe broyeur. 

En deze houtversnipperaar is broodnodig gezien de ongelooflijke hoeveelheid groenafval. In eerdere jaren sleepten we de takken naar de afgrond net achter de moestuin. Maar dat kan nu niet meer, want maar op 20 meter afstand van het huis.

Het weer werkt op het moment niet mee om hard te werken want het is 30 ° geworden en dat blijft het de hele week.

Maar zaterdagochtend hadden we weer eens aquarel atelier en hebben we ons met hele andere dingen bezig gehouden en mooie dingen gemaakt. 

Frans naar aanleiding van een aquarel van Kiefer en ik naar aanleiding van een schilderij van Joanna Quispel

Débrousailleren

Vorige week kregen we een brief van de burgemeester dat we 50 meter rond ons huis het struikgewas moeten maaien. Want onze 'Ardèche verte' (groene Ardèche) is ineens als hoog risicogebied voor bosbranden aangemerkt.

Een onaangename verrassing. Het ergste scenario zie je op volgend voorbeeldplaatje. Bovenste plaatje is niet goed. Onderste plaatje is wel goed. 50 Meter rond je huis hooguit een klein struikje. We zagen in onze angstdromen al onze notenboom gekapt net als onze linde achter, en minstens twee van onze drie kapitale bomen naast ons huis: de esdoorn, de kastanje of de es. 

Ons terrein ziet er nu zo uit. Waarbij de binnenste witte lijn de rivier aangeeft (en de grens van ons terrein). De buitenste cirkel is de 50 meter grens.

Er was een telefoonnummer (één ochtend per week bereikbaar) waar het gemeentehuis naar verwees. Frans heeft gebeld en werd deels gerustgesteld. Bomen hoeven niet gekapt. Alleen tot twee meter hoog van zijtakken ontdaan. En het struikgewas eronder weggehaald.

En nu zijn we begonnen. Het is nogal veel werk.

Achter het huis, aan de overkant van de rivier moeten we ook aan de slag. Hoewel dat terrein niet van ons is zijn we wel verantwoordelijk. Het is steil ondoordringbaar bos en lijkt ondoenlijk.  Wellicht moeten we daarvoor een professional inhuren. Ik wil er nog maar niet aan denken wat dat kan gaan kosten.

We doen wat we kunnen en wachten dan maar eerst de controle af. Die kan vanaf begin juli komen.

Mijn zus met haar huis in de Provence heeft deze verordening een paar jaar geleden al meegemaakt. Ik herinner me nog de boosheid en het verdriet om het moeten kappen van een paar beeldbepalende bomen.

Excire en vroeger was alles beter (in ieder geval mooier)

Ik zou erop terugkomen: mijn nieuwe fotobeheerprogramma. 

Even mijn frustratie (en dat van vele gebruikers van IPhoto met mij). In 2015 stopte de ondersteuning van IPhoto en ging Apple over op een nieuw fotoprogramma: Photos. Je zou er hetzelfde mee kunnen als met IPhoto en nóg meer. Maar ik heb het nooit onder de knie kunnen krijgen. Ook het overzetten van mijn al behoorlijk uitgedijde collectie foto's waar ik úren, dágen, járen werk in had zitten met het categoriseren, rubriceren, sorteren en trefwoorden toevoegen kreeg ik niet goed overgezet.

Dan maar terug naar af. Met de intrede van Windows computers gewoon de foto's opslaan in de verkenner. Met een indeling in jaartal en meestal ook wel een naam.

Maar toen ik voor de honderdste keer zeurde tegen Frans dat ik geen fotoprogramma naar mijn zin kon vinden ging hij meezoeken en kwam met dit programma. Het kost wel wat. Maar wel eenmalig. Stand alone, Duits (en dus geen Big tech) en ingebouwde AI.

Ik ben er mee aan de slag en het lijkt op wat ik zoek. Hoezee! 

Zaterdag liepen we toevallig tegen een autoshow met old timers aan in Annonay. Geweldige vormgeving had je vroeger. En verschil in merken. Een paar fotootjes (en een filmpje).

Bloemen, varkens, waterzuivering en trap

Gauw nog een foto voordat 'ie weg is. De blauwe regen aan de achterkant van het huis.

We lijken ineens zwijnen te hebben. Het pad langs de rivier is op een aantal plaatsen zó omgewoeld dat het wel zwijnen moeten zijn die dat gedaan hebben. Grappig. Ik hoef niet persé een volwassen zwijn tegen te komen. Maar herinner me wel dat eens, na een visite, een hele stoet kleintjes de weg overstak. Die mini's zagen er nog wel heel schattig uit.

Niet elke plek kan 100% paradijselijk zijn. Ook ons huis niet. Het heeft geen groots uitzicht (vinden we niet zo heel erg), het ligt niet aan zee, dan rijden we daar 's zomers wel naar toe. En er ligt een waterzuiveringsstation in de buurt. Dat is minder leuk. Hadden we er twintig jaar lang maar heel af en toe last van: vieze geur en/of lawaai. De laatste maand is de geur er steeds. We hebben het gemeld bij het gemeentehuis, zij hebben het inderdaad doorgegeven en er was op een gegeven moment een monteur bij de installatie die vertelde dat er een compressor stuk was en vervangen zou. Maar dat gesprek is alweer even geleden en ik werd van de geur steeds beroerder. Dus Frans (die dit soort zaken op zich neemt) is gister aan het bellen gegaan. Hij is vandaag terug gebeld. Het probleem is verholpen. Gelukkig. Want dit steentje in de schoen moet wel een steentje blijven en geen grote steen worden. 

Verder nieuws: Frans heeft de trap in de woonkamer opnieuw geschilderd. Dat was na twintig jaar ook wel nodig. We slapen daarom een paar nachten in de studio (gezellig) om de verfdampen te ontwijken.

En ik heb na tien jaar zoeken naar een fotobeheerprogramma dat het oude IPhoto kan vervangen er één gekocht: Excire. Maar daarover volgende week meer.

Schoonmaak en muziek

 

Optreden Batucada in Sécheras

Buiten de voorjaarsschoonmaak waar ik erg moe van werd 😬, maar die zeer noodzakelijk was, waren er ook allerlei andere zaken die de aandacht trokken. Zoals de vraag: zullen we mee gaan doen met de Batucada drumband. Op verzoek van een vriend hebben we een keer mee geoefend met de groep. Ik vond het erg leuk, maar twijfel nog. Ik hou er bijvoorbeeld niet van om 's avonds de deur uit te gaan. En zijn de andere mensen wel leuk? En nog zowat bezwaren.
De eetafspraak met de buren verliep uiterst relaxt. Wijn maakt de taalbarrière veel kleiner. 
En dan gister nog een oranje-feestje bij Wolfers oude juf met een gemixt gezelschap van Nederlanders, Engelsen en Fransen, waarbij ook de laatsten zich gehoorzaam in oranje kledij hadden gehuld.
De kinderen zaten op een kleedje jam en koekjes te verkopen (door hun moeder gemaakt) en deden goede zaken. Zowel jam als koekjes waren heerlijk.

oranjetompouce met een Oost-Indische kers versierd