zon, schoenen en taal

Dat was fijn: een weekend met zon en hogere temperaturen zodat je de lente bijna kon ruiken.

Ook fijn: mijn schoenen zijn versleten en ik mag van mezelf nieuwe kopen. Naast vliegschaamte en vleesschaamte bestaat er ook kledingschaamte. Afgelopen weekend stond er toevallig een artikel over in de krant. Ik ben gevoelig voor alle schaamtes en dus ook voor deze. De textielindustrie is een nogal vervuilende industrie, dus je moet er niet teveel gebruik van maken. 

Het afgelopen jaar heb ik af en toe via Vinted kleding gekocht. Tweedehands en dus duurzaam, Maar na twee miskleunen heb ik het even gehad met dat medium. 

Echte nieuwe schoenen dus! Vrijdag komen ze binnen.

Nog meer fijn: naast mijn assistentie bij technieklessen aan nieuwkomers heb ik vanochtend ook voor het eerst geholpen met NT2 ( Nederlands voor anderstaligen). Twee verschillende groepen op een ochtend. Inspannend maar interessant. Toevallig ben ik ook gevraagd om de schoondochter (to be or not to be, dat is nog steeds de vraag) te helpen met Nederlands. Ik mag wel oppassen dat, na eerst te weinig te doen te hebben gehad, het nu niet teveel wordt...

intratuin

Geplaagd door verkrampte borstspieren, waarschijnlijk opgelopen, vorige week, door het verf-werk waren die klachten, bijna over, gisteren weer verergerd door een forse Pilates-les en ik voelde ik me nogal zielig. Probaat middel is dan een wandeling. Daar worden trouwens ook alleen de benen mee belast en niet het bovenlichaam. Ik besloot naar de Intratuin te wandelen om daar te kijken naar een nieuw plaid voor de bank en een nieuw plastic kleed voor de keuken in Frankrijk. Doordat ik niet de kortste weg nam kwam ik pas 50 minuten later daar aan. Onderweg naar de plaid en het kleed (die er niet waren) kwam ik langs de koffiehoek. Ook Intratuin is met de tijd meegegaan en de koffiehoek zag er gezellig uit. Ik besloot er uit te rusten met een latte Machiata (tja, ook daar). 

Intratuin heeft een nobele missie en heeft heel veel mensen in dienst met een afstand tot de arbeidsmarkt. Ik moest er even aan wennen dat de bestelling van degene die voor me in de rij stond een goed kwartier duurde. Ik wachtte (niet heel geduldig), onderwijl ook de clientèle (iedereen 60+) bekijkend en daar niet persé vrolijk van wordend.

Wel vrolijk werd ik uiteindelijk van mijn uitstekende latte met een troost cannoli. Er lagen tijdschriften om door te bladeren en na het obligate VT Wonen pakte ik de Elsevier om even uit mijn bubbel te kruipen. Interessant. Vaker doen!

Pensioen 2

Het is toch een beetje wennen: het leven zonder betaald werk. Ik mis het werk helemaal niet (behalve misschien de OR dinsdagen) maar er komt een oud, vergeten, Calvinistisch gevoel naar boven: schuldgevoel! 

Ik vind mezelf met mijn vierenzestig jaar ineens toch nog wel heel jong om niet meer bij te dragen aan de maatschappij. Hetzelfde gevoel toen ik in de jaren tachtig een tijdje werkloos was. 
Dat gevoel werd vandaag onderuit gehaald toen ik een lading medicijnen afhaalde bij de apotheek voor longen, neus en ogen en ik me ineens wel stokoud voelde.

Thuis ben ik begonnen met klussen. Ik heb vandaag de kamermuur wit geschilderd waar deze een aantal jaar chocoladebruin is geweest. De zon scheen zojuist naar binnen en ik verheug me in de lichte kleur. 

Ook heb ik al een dagdeel vrijwilligerswerk gedaan. Bij het ISK (internationale schakelklas). Assisteren bij de techniekles van Arjen. Ik weet eigenlijk van techniek net zo weinig als de leerlingen maar vind het leuk om met hen mee te leren en kan al wel hand en spandiensten verrichten. Bijvoorbeeld bij het verbuigen van verwarmingsbuizen...

foto: RijnIJssel

Ook lees ik veel. Makkelijke boeken afgewisseld met moeilijke. 
Maar aan schrijven ben ik nog niet toegekomen. Dat komt ook nog wel. Deze wekelijkse vingeroefeningen houden me fit, hoop ik.

sinaasappeljam, schoenen en een koud huis in Arnhem

De lievelingsjam van F. is abrikozenjam. Die maakt hij 's zomers dan ook in grote hoeveelheden met de abrikozen uit de Ardêche. Mijn lievelingsjam is sinaasappeljam. Die maak je 's winters en het liefst met oer-sinaasappels of  'oranges amerès'. Deze sinaasappels zijn bitterder dan de gewone en vooral die bittere smaak vind ik heerlijk (zie ook mijn voorkeur voor Campari en Vermouth).

Naast jam maken, een boom omhakken en voorzetramen maken voor de keuken heeft F. ook nog schoenen gekocht in Lyon, die na een half uurtje lopen toch op één plek te strak zaten, hij daarom nogmaals naar Lyon vertrok om ze te laten oprekken en die we op weg naar huis gingen ophalen en dus voor de derde keer de chique winkel betraden. Gelukkig zitten de schoenen nu als gegoten.

Eenmaal thuis in Arnhem wachtte ons een vervelende verrassing. De cv-ketel stond in storing. Het huis voelde kouder dan ons Franse huis ooit aanvoelde. Zal een kwestie zijn van verwachtingen. Het duurde uren, en elk uur op reset drukken, voor het huis de 17 graden had bereikt en de vierde trui uit kon. Straks komt de monteur, leve de praktisch opgeleiden van onze maatschappij!

Als toetje een foto van afgelopen week in Frankrijk die ik waarschijnlijk ga laten vergroten.

eten

Dat de Fransen goed eten belangrijk vinden ontdek je snel genoeg als je in Frankrijk bent. In de winkel, bij Fransen thuis, in een restaurant. Vlak voor Oudjaar passeerden we in Lyon 'les Halles de Bocuse', net als in Parijs een enorme overdekte verzameling van allerlei winkels met eten. Van oesters tot gekonfijt fruit. Alles te koop, met bij bijna iedere nering een restaurantgedeelte waar je ter plekke kan genieten van al wat aangeboden wordt.

Wij hielden ons in, we gingen nog naar een 'gewone' Intermarché voor onze inkopen. De prijs van de kip deed ons schrikken: €35,- per kilo. Maar de Fransen hebben het er voor over. In ieder geval één keer per jaar.