Wordpress

Zelfs met een docent voor m'n neus vind ik het moeilijk om een nieuw softwareprogramma onder de knie te krijgen. Maar de docent heeft laatst als feed-back gezegd dat ik al ver ben met m'n nieuwe website en dat hij vindt dat ik mooi werk maak (er staan al wat schilderijen op de site). Dat stemt toch wel tevreden en hoopvol dat ik de cursus succesvol kan afsluiten na 6 x een avond instructie en veel thuis klooien en proberen.

Maar, let op!

De site Carolienschrijft.com verdwijnt 11 november. Hij werd te duur: een .com extensie is altijd duurder dan een .nl en omdat ik voor de cursus een subdomein moest beginnen en de beveiliging ook nog wat kostte ben ik bij een andere provider begonnen met een nieuwe naam: carolienvandenbosch.nl

De link naar de blog blijft hetzelfde: carolienschrijft.blogspot.com (Blogger is gratis en dus maakt hier .nl of .com niets uit).

Nou, veel technische info voor jullie. Ik zal de nieuwe sitenaam volgende keer nog een keer noemen, maar moeilijk te onthouden is íe natuurlijk niet.

Cursussen live volgen vind ik altijd leuk. Deels ook door kennismaking met andere deelnemers. Het Wordpress gezelschap bestaat uit een ex-collega van RijnIJssel die bijles wil geven tot een schrijver die een boek wil promoten tot een ondernemer die tiny huisjes maakt en aan de man wil brengen tot iemand die nog helemaal niet weet wat ze eigenlijk met een website wil. De docent is capabel en de lange avonden vliegen voorbij. Eind november is de cursus klaar en staat de nieuwe site online. Tot die tijd natuurlijk wel gewoon elke week carolienschrijft.blogspot.com.

Italie

Een heftige trip was het. Met veel pech en veel gedoe om het met z'n vieren eens te worden. Maar we hebben waanzinnig veel gezien en meegemaakt en de foto's zijn top!

met de trein heen

Rome

 Agerola

Amalfi

de Vesuvius

Matera

landschap bij Ginosa

de zee bij Bari

met het vliegtuig terug. Zonsondergang bij Weeze

Rome per trein

 

Vanavond gaan we met de slaaptrein naar Zurich, om vandaar met een normale trein door te reizen naar Milaan en vandaar naar Rome.

Of ik me kan verheugen op die slaaptrein of dat ik er benauwd van ga worden staat nog te bezien. Op de foto's ziet die slaaptrein er nogal chic uit. Een cabine voor ons tweeën, hagelwitte lakens en een eigen wasruimte(tje) met dikke badhanddoeken. Of er ook een eigen wc bijzit kunnen we in onze bestelling niet goed zien. 
Het zal in ieder geval anders worden dan toen ik, alweer zo'n veertig jaar geleden, een reis ging maken met de slaaptrein naar Grenoble. Het kaartje naar Seyssel, dat verderop in de Alpen ligt en wat de eindbestemming was, kon in Nederland nog niet gekocht. Ook niet bij de NBBS (de populaire reisorganisatie in die tijd voor studenten). Dus moest ik in Grenoble dat kaartje nog kopen. Ik was daar toen wel zenuwachtig over. Ook over de afspraak dat ik op het station van Seyssel ergens in de middag opgehaald zou worden door mijn zus en toenmalige zwager die met hun auto naar Frankrijk waren gereisd. Er waren toen nog geen mobiele telefoons. Dat feit alleen al lijkt honderd jaar geleden. Toen ik ook nog in Arnhem in de verkeerde trein was gestapt en gewaarschuwd werd door mijn toenmalige vriend die nog even het vertrekbord checkte en ik op het aller-allerlaatst de goede trein in rende zal niet hebben bijgedragen aan een goede nachtrust. Bovendien was de slaapcoupé gedeeld met drie andere mensen en moest je je tanden poetsen in de gang alwaar zich een rij had gevormd bij een pisstraaltje water.

Nee, het zal ongetwijfeld luxer gaan worden dan toen. De hele reis voelt luxe aan trouwens. van Rome naar de Amalfikust en vandaar via Matera naar Bari vanwaar we terug vliegen.
Maar luxe is betrekkelijk. In het weekend vroeg iemand: 'Ben je echt nog nóóit in Rome geweest?' 
Nee, eerste keer. De eerste keren zijn vaak de beste dus ik ga waarschijnlijk sowieso genieten. De voorspelde regen lijkt mee te vallen. Het wordt in ieder geval warm, dus: 'Eccoci Qui!'

PS: de NBBS bestaat nog steeds!

Restaurants

Afgelopen zaterdag werden we door vrienden getrakteerd op een etentje in een restaurant. Het eten was bijzonder goed, de plek leuk en de baas praatgraag. De plek was een verrassing. Op de Raapopseweg, hemelsbreed nog geen 600 meter van ons huis maar mij nog nooit opgevallen.

La Banca (op de plek zat vroeger een bank) noemt zichzelf eigenlijk een wijnstudio/prosciutteria waar alleen wijnen uit Friulli (Noord-Oost Italië) worden geschonken en heeft daarbij een kleine, fijne eetkaart.

Ik dacht er vanmiddag aan terug en aan andere restaurants waar ik ooit heb gegeten. Ik vroeg me af wat een restaurant een goed en fijn restaurant maakt. Alleen het eten is niet genoeg. 

Zet mij in een restaurant aan zee en ook al is het eten bedroevend: ik heb een goede avond.

Zet mij echter in een kelder, dan mag het eten nog zo fantastisch zijn, ik heb het dan toch niet echt naar mijn zin. In mijn fotoarchief heb ik heel veel foto's van eten. Thuis of in restaurants. Kijk eens bij

https://carolienschrijft.blogspot.com/p/eten.html

De restaurants die mij zijn bijgebleven zijn in de eerste plaats Marcon, driesterrenrestaurant in Frankrijk, Saint Bonnet-le-froid. De avond dat we daar aten werd een avond vol verrassingen en spectaculaire smaaksensaties.

Van veertig jaar geleden herinner ik me een restaurantje onder Gien (ook Frankrijk) met duif en een hele bloemkool met knoflook bedekt (ook memorabel door de wandeling over een landweggetje terug naar de camping).

In Nederland vond ik nog niet zolang geleden Café Caron in Amsterdam heel lekker en leuk. Ik had eerder een kookboek van Caron gekocht, daar geweldige dingen uit gemaakt en wilde weleens zonder moeite (want de gerechten zijn nogal bewerkelijk) zijn keuken proeven.

Natuurlijk kan ook ook Toscanini (al veel te lang niet geweest) niet onbenoemd blijven. Behalve het eten zullen mij altijd de grappa's bijblijven die ik gelukzalig in mijn eentje nuttigde terwijl F. op zoek moest naar een pinautomaat. Er was blijkbaar een probleem met betalen, ik herinner me niet meer wat.

Ik dacht aan een top drie, maar ik moet de restaurants in Arnhem nog noemen: Loca, hier om de hoek en The Green Rose in de Koningstraat. Maar ik moet toch afsluiten met het allerfijnste restaurant in Parijs: la Coupole. Met de obers in het door mij geliefde kostuum: zwart met wit schort en de verjaardagstaarten die bijna elk kwartier met veel bombarie worden aangekondigd.

Ik heb er honger van gekregen. Vanavond staat er pasta met pesto en bloemkool op het menu. Ook lekker.

Deelerwoud

 

Afgelopen zondag in het Deelerwoud. Een wandeling met de kinderen, eind van de middag om in de schemering herten te kunnen zien. Uiteindelijk zagen we er ook daadwerkelijk twee met kwispelende staartjes tussen de bomen (niet op de foto). Toen ik eerder eens wandelde in het Deelerwoud, samen met manlief die gelokt was door de belofte van zeldzame vogels, vond ik het gebied niet heel bijzonder. Brede, rechte, eindeloze paden. Maar dit weekend was ik toch betoverd door de sfeer. Dicht en open, heide en bos. Maar ik realiseer me dat vooral het fantastische mooie herfstweer én het leuke wandelgezelschap oorzaak waren van deze positieve ervaring.