schilderen

Eindelijk weer eens schilderijen gemaakt. Naar een (eigen) foto van Essaouira, Marokko.

Een steegje in Fez

En onderweg naar Demnate

Verder gaat er elke dag wel een boom om. Heeft Frans een brief naar het departement in Privas geschreven om uitstel te vragen. Dit omdat de (nieuwe) burgemeester van Félicien dat niet wil of kan verlenen, terwijl de verordening betreffende het schonen van terrein eigenlijk in oktober vorig jaar verstuurd had moeten worden door het gemeentehuis.

En hebben we vandaag de anderhalve krop sla gegeten die over was van de zes piepkleine plantjes waarmee ik in de moestuin begon. In aanvang deden ze het goed met bescherming van gaas tegen hazen en koffiedik tegen slakken. Maar telkens was er toch weer één die bezweek. Anderhalf kropje dus. Maar wel superlekker! 

werken en spelen

Ondanks gasten en hitte ging het débrousailleren onverdroten door. Door de hitte begon Frans al om een uur of zes met werken, om om acht uur te ontbijten en daarna nog door te gaan tot de koffie.
De visite beweerde dat ze geen last hadden van het ontzettende lawaai dat de diverse apparaten produceerden: zaag, bosmaaier en hakselaar. 
Deze week is het gelukkig koeler dus kan het werk gewoon beginnen na het ontbijt. Wel is een opkomende knieblessure oorzaak dat er ook nu niet té lang achter elkaar doorgegaan kan worden. 

Inmiddels zijn er al een paar plekken grondig 'geschoond'. 

En kan de hakselaar steeds naar een andere plek verhuisd worden.

Het weekend werd er vrij genomen. Tenminste; vrij van het werken in het bos, maar er was wel op zaterdag een repetitie van de ene band en op zondag een concert van de andere band. Nieuw repertoire, met als thema 'de rechten van de mens'. Éen nummer was opgebouwd uit morsetekens. Thuis had ik er een hard hoofd in, maar het klonk met iedereen samen geweldig. Net als de rest van de, allemaal door de band zelf gecomponeerde, nummers. 

Broyeur

Daar is 'ie dan. Onze gloednieuwe broyeur. 

En deze houtversnipperaar is broodnodig gezien de ongelooflijke hoeveelheid groenafval. In eerdere jaren sleepten we de takken naar de afgrond net achter de moestuin. Maar dat kan nu niet meer, want maar op 20 meter afstand van het huis.

Het weer werkt op het moment niet mee om hard te werken want het is 30 ° geworden en dat blijft het de hele week.

Maar zaterdagochtend hadden we weer eens aquarel atelier en hebben we ons met hele andere dingen bezig gehouden en mooie dingen gemaakt. 

Frans naar aanleiding van een aquarel van Kiefer en ik naar aanleiding van een schilderij van Joanna Quispel

Débrousailleren

Vorige week kregen we een brief van de burgemeester dat we 50 meter rond ons huis het struikgewas moeten maaien. Want onze 'Ardèche verte' (groene Ardèche) is ineens als hoog risicogebied voor bosbranden aangemerkt.

Een onaangename verrassing. Het ergste scenario zie je op volgend voorbeeldplaatje. Bovenste plaatje is niet goed. Onderste plaatje is wel goed. 50 Meter rond je huis hooguit een klein struikje. We zagen in onze angstdromen al onze notenboom gekapt net als onze linde achter, en minstens twee van onze drie kapitale bomen naast ons huis: de esdoorn, de kastanje of de es. 

Ons terrein ziet er nu zo uit. Waarbij de binnenste witte lijn de rivier aangeeft (en de grens van ons terrein). De buitenste cirkel is de 50 meter grens.

Er was een telefoonnummer (één ochtend per week bereikbaar) waar het gemeentehuis naar verwees. Frans heeft gebeld en werd deels gerustgesteld. Bomen hoeven niet gekapt. Alleen tot twee meter hoog van zijtakken ontdaan. En het struikgewas eronder weggehaald.

En nu zijn we begonnen. Het is nogal veel werk.

Achter het huis, aan de overkant van de rivier moeten we ook aan de slag. Hoewel dat terrein niet van ons is zijn we wel verantwoordelijk. Het is steil ondoordringbaar bos en lijkt ondoenlijk.  Wellicht moeten we daarvoor een professional inhuren. Ik wil er nog maar niet aan denken wat dat kan gaan kosten.

We doen wat we kunnen en wachten dan maar eerst de controle af. Die kan vanaf begin juli komen.

Mijn zus met haar huis in de Provence heeft deze verordening een paar jaar geleden al meegemaakt. Ik herinner me nog de boosheid en het verdriet om het moeten kappen van een paar beeldbepalende bomen.

Excire en vroeger was alles beter (in ieder geval mooier)

Ik zou erop terugkomen: mijn nieuwe fotobeheerprogramma. 

Even mijn frustratie (en dat van vele gebruikers van IPhoto met mij). In 2015 stopte de ondersteuning van IPhoto en ging Apple over op een nieuw fotoprogramma: Photos. Je zou er hetzelfde mee kunnen als met IPhoto en nóg meer. Maar ik heb het nooit onder de knie kunnen krijgen. Ook het overzetten van mijn al behoorlijk uitgedijde collectie foto's waar ik úren, dágen, járen werk in had zitten met het categoriseren, rubriceren, sorteren en trefwoorden toevoegen kreeg ik niet goed overgezet.

Dan maar terug naar af. Met de intrede van Windows computers gewoon de foto's opslaan in de verkenner. Met een indeling in jaartal en meestal ook wel een naam.

Maar toen ik voor de honderdste keer zeurde tegen Frans dat ik geen fotoprogramma naar mijn zin kon vinden ging hij meezoeken en kwam met dit programma. Het kost wel wat. Maar wel eenmalig. Stand alone, Duits (en dus geen Big tech) en ingebouwde AI.

Ik ben er mee aan de slag en het lijkt op wat ik zoek. Hoezee! 

Zaterdag liepen we toevallig tegen een autoshow met old timers aan in Annonay. Geweldige vormgeving had je vroeger. En verschil in merken. Een paar fotootjes (en een filmpje).

Bloemen, varkens, waterzuivering en trap

Gauw nog een foto voordat 'ie weg is. De blauwe regen aan de achterkant van het huis.

We lijken ineens zwijnen te hebben. Het pad langs de rivier is op een aantal plaatsen zó omgewoeld dat het wel zwijnen moeten zijn die dat gedaan hebben. Grappig. Ik hoef niet persé een volwassen zwijn tegen te komen. Maar herinner me wel dat eens, na een visite, een hele stoet kleintjes de weg overstak. Die mini's zagen er nog wel heel schattig uit.

Niet elke plek kan 100% paradijselijk zijn. Ook ons huis niet. Het heeft geen groots uitzicht (vinden we niet zo heel erg), het ligt niet aan zee, dan rijden we daar 's zomers wel naar toe. En er ligt een waterzuiveringsstation in de buurt. Dat is minder leuk. Hadden we er twintig jaar lang maar heel af en toe last van: vieze geur en/of lawaai. De laatste maand is de geur er steeds. We hebben het gemeld bij het gemeentehuis, zij hebben het inderdaad doorgegeven en er was op een gegeven moment een monteur bij de installatie die vertelde dat er een compressor stuk was en vervangen zou. Maar dat gesprek is alweer even geleden en ik werd van de geur steeds beroerder. Dus Frans (die dit soort zaken op zich neemt) is gister aan het bellen gegaan. Hij is vandaag terug gebeld. Het probleem is verholpen. Gelukkig. Want dit steentje in de schoen moet wel een steentje blijven en geen grote steen worden. 

Verder nieuws: Frans heeft de trap in de woonkamer opnieuw geschilderd. Dat was na twintig jaar ook wel nodig. We slapen daarom een paar nachten in de studio (gezellig) om de verfdampen te ontwijken.

En ik heb na tien jaar zoeken naar een fotobeheerprogramma dat het oude IPhoto kan vervangen er één gekocht: Excire. Maar daarover volgende week meer.

Schoonmaak en muziek

 

Optreden Batucada in Sécheras

Buiten de voorjaarsschoonmaak waar ik erg moe van werd 😬, maar die zeer noodzakelijk was, waren er ook allerlei andere zaken die de aandacht trokken. Zoals de vraag: zullen we mee gaan doen met de Batucada drumband. Op verzoek van een vriend hebben we een keer mee geoefend met de groep. Ik vond het erg leuk, maar twijfel nog. Ik hou er bijvoorbeeld niet van om 's avonds de deur uit te gaan. En zijn de andere mensen wel leuk? En nog zowat bezwaren.
De eetafspraak met de buren verliep uiterst relaxt. Wijn maakt de taalbarrière veel kleiner. 
En dan gister nog een oranje-feestje bij Wolfers oude juf met een gemixt gezelschap van Nederlanders, Engelsen en Fransen, waarbij ook de laatsten zich gehoorzaam in oranje kledij hadden gehuld.
De kinderen zaten op een kleedje jam en koekjes te verkopen (door hun moeder gemaakt) en deden goede zaken. Zowel jam als koekjes waren heerlijk.

oranjetompouce met een Oost-Indische kers versierd

Frankrijk

Hoewel we hier vrienden hebben, filmhuizen en een beter bed ben ik toch heel blij weer terug te gaan vandaag naar Frankrijk.

Maar even over de geneugten hier. We hadden een wijnavond met vrienden. ieder nam een favoriete wijn mee en iets om bij te knabbelen. Erg leuk en als altijd als we bij elkaar eten supergezellig. De wijnen: van wit uit de Ardèche, rosé uit de Provence naar een rode imponerende Bordeaux. Vervolgens een straffe rode Cahors om te eindigen bij een elegante Italiaanse dessertwijn.

De films: the Drama, leuk, goed en verrassend. Aanrader. En voor de tweede keer Sîrat. Nu met Frans. Ook hij was erg onder de indruk.

Ook naar de kapper (voor het eerst weer eens sinds 2 jaar) en de schoonheidsspecialiste (sinds vijf jaar).  Veganistisch gegeten bij Konijnenvoer. Helaas alleen 5 of 7 gangen (en dus duur), maar wel onwaarschijnlijk heerlijk. We dronken er een Bob-wijnarrangement bij, maar hadden toch een moeizame nacht 😏.

Te laat met foto's maken...

Toen nog naar Amsterdam met ieder zijn eigen museum. Frans naar het Rijks voor de tentoonstelling Metamorfosen en ik naar het Stedelijk, niet voor een speciale tentoonstelling maar voor altijd goed. 

Als toetje nog naar een theater in de buurt voor een co-productie van muziektheater Rood Mos en de tango-dansschool Flor de Fango. Heel erg leuk. De tango blijft trekken.

En toch zin om naar Frankrijk te gaan voor de ruimte , de stilte en de rust.

Nederland

Even in Nederland. Bezoekjes aan familie en vrienden en een bezoek aan de vrijdagse weekmarkt en de Intratuin om plantjes en vooral bloemen voor potten te kopen voor Frankrijk.

Op vrijdag waren we bij een concert in Nijmegen van diverse muzikanten ter nagedachtenis aan Fred van Duinhoven, drummer van I Compani.

Het samenwonen met onze schoondochter omdat onze zoon nog aan het andere eind van de wereld verblijft en zij hun flat hebben onderverhuurd, gaat helemaal goed. Ze is veelal weg om te werken, ze kookt voor zichzelf, ruimt alles op, en als we wel samen zijn is het erg gezellig. 

Marokko III

Nog één keer foto's van Marokko. De mooiste. Maar een momentopname natuurlijk, misschien vind ik volgende week andere de mooiste. Maar in ieder geval een goed beeldoverzicht van de meer dan 2000 kilometer lange rondrit die we afgelopen twee weken maakten.

de Zisvallei

straatje in Safi

zandduinen van Merzouga

dromedarisrit

dromedaris 

plein in Meknès

voorlopers van de Atlas

 plein in Fez

 Koranschool in Fez

strand bij Essaouira

Erfoud

omgeving bij Demnate

Dadèsvallei

Atlasgebergte

Marokko II

Van de woestijn naar de Dadèsvallei waar we twee nachten bleven in een citadel. De Dadèsvallei met vreemd gevormd gesteente en de Dadèskloof bleek een voorproefje voor de oversteek van de hoge Atlas.

Door extreme regenval en sneeuw waren de wegen in de bergen op veel plekken versperd door vallend gesteente. Ook moesten we door een riviertje dat over de weg was gaan stromen. Frans had net daarvoor een Marokkaanse man meegenomen die een lift vroeg en hij zei: ' dóórrijden, het kan wel'. Het bleek te kunnen...  Eenmaal de Atlas over bezochten we de mooiste Kasbah met de mooiste inrichting en tuin die ik ooit heb gezien. Daar hadden we helaas maar één nacht geboekt. De volgende dag dus door naar Essaouira en de zee.

Dadèsvallei

Atlas

Kasbah

Zee bij ons verblijf

                  Zee bij Essaouira

Vandaag terug naar Fès gereden en morgen naar huis, in dit geval Félicien. 

Dan zijn daar de meer dan honderd foto's om te  bekijken, te ordenen en om terug te kijken op een enerverende en fantastische reis.