We lijken ineens zwijnen te hebben. Het pad langs de rivier is op een aantal plaatsen zó omgewoeld dat het wel zwijnen moeten zijn die dat gedaan hebben. Grappig. Ik hoef niet persé een volwassen zwijn tegen te komen. Maar herinner me wel dat eens, na een visite, een hele stoet kleintjes de weg overstak. Die mini's zagen er nog wel heel schattig uit.
Niet elke plek kan 100% paradijselijk zijn. Ook ons huis niet. Het heeft geen groots uitzicht (vinden we niet zo heel erg), het ligt niet aan zee, dan rijden we daar 's zomers wel naar toe. En er ligt een waterzuiveringsstation in de buurt. Dat is minder leuk. Hadden we er twintig jaar lang maar heel af en toe last van: vieze geur en/of lawaai. De laatste maand is de geur er steeds. We hebben het gemeld bij het gemeentehuis, zij hebben het inderdaad doorgegeven en er was op een gegeven moment een monteur bij de installatie die vertelde dat er een compressor stuk was en vervangen zou. Maar dat gesprek is alweer even geleden en ik werd van de geur steeds beroerder. Dus Frans (die dit soort zaken op zich neemt) is gister aan het bellen gegaan. Hij is vandaag terug gebeld. Het probleem is verholpen. Gelukkig. Want dit steentje in de schoen moet wel een steentje blijven en geen grote steen worden.
Verder nieuws: Frans heeft de trap in de woonkamer opnieuw geschilderd. Dat was na twintig jaar ook wel nodig. We slapen daarom een paar nachten in de studio (gezellig) om de verfdampen te ontwijken.
