Vorige week zondag zat ik bij mijn zoon achterop de fiets en we reden dwars door Utrecht op zoek naar een terrasje in de zon. Dat voelde als puur geluk. Terwijl we toch eerder die middag ruzie hadden over het inpakken voor zijn verhuizing. Volgens hem is het nergens voor nodig om vóór de verhuisdag al alles ingepakt te hebben. 'Dat kan dan toch ook nog wel'. Ik kreeg hem niet helemaal uit die droom en bedacht dat ik er op de bewuste dag beter niet bij kon zijn.
Maar achterop de fiets is die ruzie vergeten.
Grappig dat toen hij nog niet geboren was, ik vaak een plaatje in mijn hoofd had van mijzelf op de fiets met een kinderzitje voorop en een kind daarin. Was en is dat nog steeds mijn idee van romantiek? Voor of achterop een fiets? Misschien is dat idee gevormd door films, denk aan Olga in Turks Fruit op weg naar het stadhuis voor hun bruiloft bij Erik voor op de stang.
Een plekje op een terras werd gevonden. De koffie en het bier waren heerlijk en Utrecht is een fantastische stad met een kleurrijke bevolking zoals je die in Arnhem niet ziet. Maar wij hebben dan weer de bossen dichtbij. Je kunt niet alles hebben.
Ik heb er geen foto's van, van mijn zoon voorop mijn fiets net zomin als ik achterop bij hem. U zult het dit keer zonder plaatjes moeten doen en uw fantasie laten werken.