hek

Het gebeurde ons zondag voor de derde keer: met de auto bijna opgesloten raken achter een hek dat onverwacht dichtgaat.

De eerste keer is lang geleden. Het was in Zuid Frankrijk. Ik reed met een huurauto met mijn ouders en mijn zus van Juan les Pins waar we onze neef hadden bezocht terug naar het huis van mijn zus. Ik reed verkeerd en wilde keren door een terrein bij een appartementencomplex op te rijden. Terwijl ik een grote boog maakte begon het hek dat toegang gaf tot het terrein zich langzaam te sluiten. Ik riep keihard: 'KUT'. Dit werd, ook al was het zo, niet door mijn moeder op prijs gesteld. We redden het niet om weg te komen en bleven voor het inmiddels dichte hek staan. 

Gelukkig zagen we al snel een bewoner op het terrein die voor ons het hek kon openen. Alles bij elkaar duurde de stress niet al te lang.

De tweede  keer was afgelopen zomer in Italië. Voor een korte stop om een schuivend object in de kofferbak beter neer te leggen reden we de stoep op (geen hek gezien). Na recht leggen van het gewraakte ding (doos wijnflessen?) zagen we tot onze ontzetting wederom een hek zich voor ons sluiten. Maar omdat het een bedrijventerrein leek en het een door-de-weekse dag was maakte F. zich geen zorgen. Hij liep naar het dichtstbij gelegen gebouwtje en gebaarde naar een werknemer, die hij door het raam kon zien, naar onze auto en het hek dat niet helemaal gesloten was, maar toch geen opening liet, zo leek het, om een auto doorheen te laten gaan. De persoon knikte en F. liep opgelucht terug. Maar er gebeurde niets! Opnieuw liep F. naar het gebouw. Nu wenkten ze hem binnen. 

F. kwam redelijk teleurgesteld in de Italiaanse volksaard terug bij de auto en vertelde dat het hek niet zomaar opengemaakt kon. We waren op verboden terrein! Er moest gewacht worden op de opzichter. Wanneer die kwam wisten ze niet.

Redelijk wanhopig keken we naar de opening in het hek. Zouden we niet... als we de spiegels inklapten...We probeerden het en met 1 centimeter ruimte aan beide kanten lukte het ons te ontsnappen.

Italianen!

En dan afgelopen zondag. Gewoon in Nederland. Gewoon bij de Praxis. Het is de makkelijkste parkeermogelijkheid bij het nieuwe huis van onze zoon. We waren vroeg gekomen om te klussen en zouden ook vroeg weer weggaan. Maar toen het klussen was gedaan en we ter ontspanning nog wat dronken en aan de praat raakten zag ik het langzaam donker worden. Het duurde nog enige tijd tot het tot mij doordrong dat we de auto weg moesten halen want Praxis en bijbehorend parkeerterrein sluiten om 17:00 uur. 'Hoe laat is het?' schreeuwde ik ineens. Het bleek 17:10 uur. We renden naar de lift. Ik al half huilend van de stress. F. rende van de lift naar de Praxis, het hek was nog open. Hij reed de auto naar de straat en onze zoon zag dat een medewerker het hek een minuut later sloot en op de bus stapte die vlak daarna aan kwam rijden.

Pffffff

Nu zijn dit natuurlijk geen échte rampen. We hadden met de trein naar huis kunnen gaan en ik had de volgende dag de auto kunnen ophalen. Maar toch. Ik ben benieuwd of een ezel zich na drie keer aan dezelfde steen te hebben gestoten dit een vierde keer laat gebeuren. Ik houd mijn hart vast.