De afgelopen twee en een halve maand was ik vier keer bij de huisarts. Twee keer in Nederland en twee keer in Frankrijk. De artsen zelf zijn even aardig. Maar als het gaat over voorschrijven middelen of kosten prefereer ik Frankrijk. Dat doe ik al langer trouwens. Ik herinner me de keer dat ik met mijn kind met oorontsteking bij de Franse arts was. Dat hij me meldde dat W's oor vanbinnen zo rood was als een brandweerauto, hij hem antibiotica gaf en het kind 's middags alweer aan het spelen was. Een contrast met Nederland waar je het met een oorontsteking eerst een week aan moet kijken. Om dan nadat je het kind met helse pijnen door de week hebt gesleept, alsnog antibiotica voorgeschreven krijgt.
Ik herinner me de keer dat ik met rugpijn pijnstillers kreeg, die ik graag in Nederland, toen de rug weer opspeelde graag wilde hebben maar de arts uitriep: 'maar dát schrijf ik je niet voor!'
Dan de kosten. Het bezoek aan de huisarts is altijd 25 euro. De medicijnprijzen zijn vooroorlogs, ook voor onderzoek. Voor bloedonderzoek moest ik tot mijn verbazing zes hele euro's betalen.
Mijn ergernis kwam vanmiddag tot een hoogtepunt toen bleek dat de kosten van alle medicatie die de Nederlandse huisarts me had voorgeschreven eerst van mijn eigen risico afmoesten.
Er zijn erger dingen. En ik kan het betalen. Maar er zijn mensen die dat veel minder kunnen. Dus ik twijfel een beetje of ik morgen toch niet op Volt maar op mijn oude SP ga stemmen. De partij die altijd gestreden heeft tegen boete op ziek zijn.
