schilderijen

Het moeilijkste is op tijd te stoppen. Omdat ik tussentijds foto's maak kan ik dat ook zien. Een eerdere versie is bij mij vaak beter. Nu kun je er wel overheen verven, over zo'n schilderij, maar nu ik bij dit nieuwe, grotere werk alleen dekkende verf gebruik en geen ecoline, wordt het elke volgende versie meer dichtgemetseld en gaat het lichte eraf. 

De eerste foto is die van gisteren waarbij ik dacht : het gaat niet lukken.

 

Dan de tweede versie waarvan ik achteraf denk: die is de beste.

en dan de laatste: te ver gegaan:het kind te duidelijk, te oud.

Daarom ook nog maar een foto van de twee schilderijen waarvan ik de laatste versie wel goed vind en die ik daarom aan de muur heb gehangen. Hoewel ik bij de foto een klassieke fout maak door teveel op één plaatje te willen vatten: de zon die in de kamer schijnt, de rozen die ik kreeg van Vanessa en de cello prominent in beeld die ik nog niet heb aangeraakt deze vakantie. Daarentegen  is de trombone, ietwat minder zichtbaar al heel vaak ter hand genomen! Zelfs op dit moment als ik zit te tikken klinken de klanken van een lied van het Rosenbergh trio door de kamer.

 

en de volgende dag werd ie zo (uitsnede): en misschien morgen weer anders...