Ook al zijn de ochtenden nog zonnig, bij het betrekken, 's middags, van de hemel betrekt mijn humeur mee. Was ik maar in Parimaribo geboren of gewoon in Nice.
De hele week troost ik mezelf met het vijfde seizoen van the Crown dat ik weer geweldig vind. Ik begrijp niets van het commentaar en de (maar) drie sterren van de Volkskrant. Het commentaar dat zegt dat serie vijf teveel bezig is met de huwelijksperikelen van Charles en Diana en te weinig de koningin laat schitteren.
Maar iedereen die de films van Harry Potter heeft gezien zal zich sowieso niet kunnen vereenzelvigen met Imelda Staunton als Elisabeth, maar steeds zitten wachten tot ze haar strafwerk aan je oplegt als de wrede Dorothea Omber.
Verder ben ik ook treurig dat ik de serie Napoletaanse romans van Elena Ferrante uitgelezen heb. Zeker het laatste boek gaat erg onder de huid zitten.
Zaterdag heb ik een totaal ander boek gekocht: 'Totaal' van Marcel van Roosmalen en lees met een glimlach door zijn eindeloze reeks reportages heen.
En uiteindelijk wordt het waarschijnlijk toch ook vanzelf weer lente:)