Poor Things

In deze somberste tijd van het jaar ga ik vaak naar de film. Thuis kijken is ook prima, maar in de bioscoopzaal voel je je even helemaal weg. Afgelopen zondag had F. een concert (waar ik niet heen wilde want een Big Band) en bedacht ik om in plaats van naar de film eens naar het gemeente museum in Arnhem te gaan. Het was een aantal jaar dicht geweest wegens verbouwing en ik was na de heropening, volgens mij alweer een jaar geleden, niet wezen kijken hoe het geworden was. Voordat ik ging checkte ik wat er tentoongesteld werd. Het bleek te gaan om kunst uit het derde rijk.

Het werd een bijzondere tentoonstelling genoemd omdat de werken sinds de oorlog voor het eerst weer te zien waren. Ik vond dat niet voldoende reden voor mij. Ik werd er bij voorbaat wat treurig van. Dan toch de bioscoop.

Ik bekeek alle trailers van de films die die middag zouden draaien. Er was er maar één die niet over oorlogsellende of andere misère ging: Poor Things. 

-->trailer

Dat bleek een schot in de roos. Ik had het kunnen weten want vijf sterren in de kranten, maar het verhaal trok me in eerste instantie niet aan. De Volkskrant schrijft:

"de 'inventieve' wetenschapper Godwin Baxter (Willem Dafoe) wekt de jonge vrouw Bella (Emma Stone) tot leven met het brein van een baby."

Ik negeerde het Frankenstein idee, maar richtte me op "duister-komisch sprookje".

Wat me meteen greep was de beeldvoering, veel kikker-perspectief, de eerste helft in zwart-wit, de heel bijzondere muziek, de mix van tijden: Victoriaanse jurken met jaren zestig invloeden. Een lust voor het oog en oor voor iemand die in kunst is geïnteresseerd en ook behoefte heeft aan een spannend, meeslepend verhaal. Kan makkelijk twee keer bekeken worden!