Vandaag zijn we teruggekomen in Arnhem. Na te hebben geslapen bij ons vaste adresje in Maizieres onder Nancy. Hier een foto van de bekende ontbijttafel. Onze gastheer Laurent was er niet heel goed aan toe. Direct na binnenkomst, in de gang nog, vertelde hij dat zijn moeder was overleden en hoe dat gegaan was in het ziekenhuis en hospice. We zetten onze tassen er maar bij neer. Maar triest natuurlijk voor hem, een alleenstaande man, tot haar dood samen met haar in dit huis gewoond, met vier broers en zussen waarvan alleen de zus nu in Duitsland wonend zich ook bekommerde om het wel van de moeder. Er blijkt bij Laurent veel onzekerheid over financiën (het huis en de grond) en de vraag of Laurent in het grote huis wat tevens dient als b&b kan blijven wonen. De klandizie is sinds de corona-periode nooit helemaal teruggekomen en Laurent ziet er niet naar uit dat hij het tij met nieuwe plannen zal keren. Wie weet was dit de laatste keer dat we in dit speciale adresje logeerden...
Het reizen zelf ging van een leien dakje. Zonnetje, geen file in Lyon (uitzonderlijk) en verder niet te druk. Alleen in Luxemburg was iets aan de hand. Maar dank zij Google Maps werden we omgeleid en waren we wel wat meer tijd kwijt maar stonden we in ieder geval niet langdurig stil.
De aankomst op het Mussenplein was zoals altijd vreemd. Toch veel post te behandelen, veel stof (hoewel bij lange na niet zoveel als er altijd in Frankrijk te schonen is) en een overwoekerd tuinpad. Drie weken blijven we met alle dagen vol met familie-, vrienden- en artsenbezoek. Leuk om iedereen weer te zien! (behalve natuurlijk de artsen).
