De hele organisatie van het geheel ging op z'n frans. Er waren twee Odiles
De één superlief, de ander een bitch. Zij gingen beiden over de organisatie. Alles wat de lieve (Odile M) heel leuk en zelfs 'génial' vond, werd door de ander (Odile P) teruggefloten. 'Néé die schilderijen zijn veel te groot!' En: 'Néé, die map kán niet daar liggen!' Ook kwam de burgemeester een half uur voor de vernissage en moest toen die een half uur later begon naar een andere verplichting. Niet helemaal goed gecommuniceerd, verzuchtte iemand van het comitée des fêtes. En tot mijn grootste verbazing vroeg de bitse Odile aan mij, toen ik er zaterdagmiddag binnenliep, of ik aan Marcus, Kate en Frans kon vragen of ze niet om 18:00 uur die avond wilden optreden maar een half uur later omdat zijzelf naar een concert ging van 16:00-18:00 uur. Zowel Marcus als Frans vonden dit verzoek belachelijk en begonnen gewoon om 18:00 uur. Ondanks de kleine groep toehoorders (er was vergeten om het concertje op de affiche te zetten) klonk het geweldig en de toeschouwers waren getuige van een intiem concert waar ze, naar later bleek, veel geld voor over hadden, te zien aan wat ze in de doos 'voor de muzikanten' deden. Odile P kwam tegen het eind van de toegift binnen lopen. Ik heb haar ontweken toen F. en ik weggingen om te gaan eten bij de Auberge.
